فرود آمدن . نزلة ( nazelat ) ا . ع . زمين سخت و صاف كه باندك باران سيل از وى روان گردد . ج : نزلات . نزله ( nazle ) ا . پ . مأخوذ از تازى - زكام بخصوص زكامى كه با خرابى سينه و سرفه همراه باشد . نزم ( nazm ) و ( nezm ) ا . پ . بخار و دود و دخان و بخارى كه ملاصق زمين در هوا پديد آيد و هوا را تاريك كند . نزم ( nazm ) ا . ع . سخت گزيدگى ، و الفعل من نصر . نزنزة ( naznazat ) م . ع . سر جنبانيدن . نزو ( nazv ) و ( nozovv ) م . ع . نزا نزوا و نزوا و نزاء و نزاء و نزوانا ( از باب نصر ) : برجست . و نزا به قلبه : شيفته وى گرديد . و نزا الطعام : گران گرديد نرخ طعام . و نزت الخمر : جوش زد شراب از آميزش با آب . و نزى دمه ( مجهولا ) : جارى شد خون او و قطع نگرديد . الحديث : ان رجلا اصابته جراحة فنزى عنها حتى مات . و قلبى ينزوا لى كذا : دل من آرزومند آن است . نزوء ( nozu ) م . ع . نزا نزأ و نزوء . ر . نزأ . نزوان ( nazav n ) ا . ع . عربده . وحدت و سورت . نزوان ( nazav n ) م . ع . نزا نزوا و نزوا و نزوانا . ر . نزو ( nazv ) و ( nozovv ) . نزوة ( nazvat ) ا . ع . كوتاه . و نام سنگى سپيد و نازك كه بدان آتش مىزنند . نزوح ( nazuh ) ص . ع . دور . و بئر نزوح : چاهى كه همه آب آن را كشيده باشند و چاه كم آب . نزوح ( nozuh ) م . ع . نزح نزحا و نزوحا . ر . نزح . نزور ( nazur ) ص . ع . هر چه كم گردد . و زن كم فرزند و يا كم شير . و ماده شتر بچه مرده كه بر بچهء ديگرى وى را مهربان كرده باشند . و ماده شترى كه بكراهت و ستم گشنى پذيرد . نزور ( nozur ) و نزورة ( nozurat ) م . ع . نزر نزرا و نزورا و نزورة . ر . نزر . نزوز ( nozuz ) ع . ج . نز ( nazz ) و ( nezz ) . نزوع ( nazu ' ) ا . ع . چاه نزديك تك . نزوع ( nazu ' ) ص . ع . مشتاق به چيزى . نزوع ( nozu ' ) م . ع . نزع نزوعا ( از باب ضرب ) : رفت . و نزعته نفسه : خواهانى نفس خود كرد . و نزع عن الامر : بپايان آن كار رسيد و بپرداخت آن كار را . و نزع اباه و اليه : به پدر خود مانا شد . و نزع فى القوس : كشيد آن كمان را . و نزع الدلو : آب كشيد با آن دول . و نزع الفرس : يك تك رفت آن اسب . نزوف ( nazuf ) ص . ع . بئر نزوف : چاهى كه آب از آن با دست كشند . نزوق ( nozuq ) م . ع . نزق نزقا و نزوقا . ر . نزق . نزول ( nozul ) م . ع . نزلهم و بهم و عليهم نزولا و منزلا و منزلا ( از باب ضرب ) : فرود آمد نزد ايشان . و نزل القوم : بمنى آمدند آن قوم . و نزل نزولا : از بالا بپايين آمد . و نزلت به : از بالا بپايين آوردم او را . و نزل عن الحق نزولا : واگذار كرد حق را . و نزل الرجل ( مجهولا ) : زكام زده گرديد آن مرد . و ما زلت انزل يعنى هميشه سفر مىكنم . نزول ( nozul ) ا . پ . مأخوذ از تازى - فرود آمدن و پايين آمدن ضد صعود و منزل كردن . و نازل شدن وحى . و فرود و نشيب . و تنزيل و سود پول . و نزول كردن و يا نزول نمودن : به زير آمدن و فرود آمدن . و درجات نزول : دورشدگى قرابت و خويشاوندى . نزه ( nazh ) ا . ع . پرهيزگارى و دورى از بدى . و نزه الفلاة : زمين دشت كه از آب دور باشد . نزه ( nazh ) ص . ع . رجل نزه الخلق : مرد پاك‌سرشت پرهيزگار كه نه خود و نه مال او داخل خانهء ديگران نشود و مال و خانه خود را از لوث ديگران نيالايد . ج : نزاه . نزه ( nazh ) ص . ع . نزهت ابلى نزها و نزهانا ( از باب فتح ) : دور كردم شتران خود را از آب . نزه ( nazah ) ا . پ . سقف خانه و چوبى كه سقف خانه را بدان پوشند . و جاى در آمدن باد و تراوش كردن آب . نزه ( nazeh ) ص . ع . پاك و پاكيزه . و مكان نزه : جاى دور از كشت و آب را كد و عفل و از مگسان دهات و از مردم و از آب خيز دريا و از فساد هوا . و رجل نزه الخلق : مرد پارسا و پاك‌دامن پرهيزگار كه نه خود و نه مال او داخل در خانه ديگران نشود و مال و خانه خود را از لوث ديگران نيالايد . ج : نزهون . نزه ( nozah ) ع . ج . نزهة . نزهاء ( nozah ' ) ع . ج . نازه . نزهان ( nazah n ) م . ع . نزه نزها و نزهانا . ر . نزه .